Design a site like this with
Get started

Teaching as a learning process

Eight months ago, the opportunity to participate in an EVS project become real!

I came to Lodz (Poland) at the end of November. Arriving to Poland almost in December when you have been living in Granada (Spain) during the last 5 years it´s a shocking experience in terms of weather. Indeed, many polish people I met were asking me why choosing Poland if I was living in the south of Spain?

The main reason that pushed me to travel and live in this country was the opportunity to work with children in a democratic school. This was a new field for me that I wanted to explore in order to be open to more areas where I could grow and develop myself personal and professional. 

I had the opportunity to start doing my EVS in “Fundacja Dmuchawiec” democratic school in Lodz where I started teaching English and Spanish to kids from the kindergarten. 

The first challenge I was facing (apart from the weather) was the fact of not speaking polish, so even though I had many ideas and projects I wanted to do with kids, I had to face reality and understand that in order to do so, I had to start from the bottom, which meant creating a close relationship with kids so they can feel they can trust me even though I was not speaking polish. In order to achieve this point, what helped me the most in order to prepare and do the workshops and activities in English and Spanish was the fact of spending almost every day with the same group. So, the kids from 3 to 5 years old got used to be and interact with me even though we were not speaking the same language and many times I was not able to understand them. 

During my project I also had the opportunity to meet other groups from the same school from different ages and other teachers. This experience brought me the possibility to learn more about alternative education tools and new ways to create a sense of community within the groups. Apart from the main group were I was participating, every week I was also involved (at least once a week) with the group of the kindergarten that is located in the forest (Borchówca), around 30 mins from the city center. Every day that I was visiting this group I was very happy to see children learning and growing surrounded by nature. It was very inspiring to see how the atmosphere can shape us in many different ways and specially all the possibilities that a being in natural place can facilitate for teaching and learning.

winter in Borchowca

During my project I also had the opportunity to travel and visit the democratic school Droga Wolna and the circus school, Zodial circus for kids in the city of of Szczecin (Poland) were I meet other volunteers.

The process of teaching was for me a constant learning process were I develop a wide range of skills: communicative, management, multilingual, cultural awareness, etc. 

I specially want to thank Maria, my friend and also my tutor during the project thanks to her I got the opportunity to participate in this school and she made me a very warm welcoming from the very beginning until the end.

when Covid doesn’t allow you to go out and eat a hot-dog but hot-dog appears in front of your window

Also, to the coordinators of Dmuchawiec school for their openness to talk and find always solutions and agreements before and during the project and the support received. All the teachers that I met and share time with, were the people who made this experience very meaningful. My hosting organization in Poland (AWA) and Spain (La Brujula Intercultural) were also a crucial key in this process. They facilitated me trainings, monthly meetings with other volunteers and polish lessons and thanks to them I started being involved in Erasmus projects and trainings for Youth which open me the interest of continuing working in this field. I participated in an Erasmus project in Slovenia for 10 days about mindfulness. Thanks to it I develop new personal tools and I meet very wonderful people from all around the world that open up and shape my heart in many beautiful ways. 

Thanks to the opportunity to participate in this project founded by the European Solidarity Corps, Poland won’t be any more the idea of a cold country in Europe in my imaginary, but a place full of warm and welcoming people (and tasty food) were new possibilities can always become real. 

Andrea, from Spain. 

This project is co-funded by the European Solidarity Corps.







Last month was still pretty cold, I focused with a team of people on observing and creating more efficient and ecological ways to relate to water, food, energy and the built environment, I’ll share them here.

In relationship with water, we agreed water toilets are definitely a catastrophy, it is tragic and completely unsistainable to continue flushing our humanure with drinkable water, water that is exracted from undergrown sources and that it took the Earth hundreds of years to purify. We must really stop this.

Unfortunately many of us don’t have the agency in the buildings we live to make deep infrastructural changes but there are other ways we can be appreciative of this essential resource.

A large percent of the water used daily worldwide goes to agrcultural practices, so, as consumers, we can choose which practices we fuel when we choose to buy in one place or another. By buying local produce and establishing a relationship with the producers it may be easier for them to transition to more regenerative practices if they count with our support.

In the picture above is a very simple strategy for energy efficiency: putting a woolen blanket in a doorway that is constantly traffiqued, it really helps keeping the heat in. Of course turning off the lights when we are not using them, the heaters and unplugging devices are also energy saving ways. This is important not only for our utility bills but because to fuel our lifes, with elecricity, heating, maybe gas for cooking, etc. we are collectively mainly relying on fosil fuels and this is no longer sustainable.

Foodwise, in the school we are lucky to have access to earth, so we can plant our fruits, vegetables and medicinal herbs directly here. In the picture is my initative for how to do it, a strategy called keyhole bed, the design comes originally from the people of Lesotho, in Africa. It is a great way to compost and feed the garden with nutrients efficiently.

We also talked about buildings, in my case because of a nomadic lifestyle I don’t feel like investing much in any given shelter so far, but was inspired by a friend to make this “lamps” out of repurposed carton to cover the violent lighting in our appartment.

I am aware the style can be refined but I think it is the beggining of something and a quick and easy solution for any environment. Also, in my experience working in public schools it can be a long bureocratical process to change a lightbulb and just covering it is way more accesible.

In february I also had the opportunity to go to Krakow and Poznan, I was happy to finally explore a bit of other cities, they all have a different vibe.

Best upcoming spring wihes, I will write back in a month to share more volunteering adventures.



Hey there, Maria here, volunteering in Dandelion Foundation democratic forest preschool and school near Lodz, Poland.

This month I got to enjoy the break at the begginig of the year and met some beautiful people. Went back to school and started spending more time with the preschoolers, I enjoy how we don’t need to speak the same lenguage to play together.

We had some online meetings guided by Anna Pekala from Bullerbyn democratic school in Warsaw, they were empowering and we had the opportunity to connect between all the volunteers in alternarive schools in projects with AWA and the ESC, now I am more curious to visit the other schools and learn how they function.

With the school children we explored the three main permaculture ethics, people, planet and future care and figured out how we may apply them today individually and as a group, we also explored how the many components of the school are interconected and how the water plays a mayor role in connecting us and keeping us alive, we thought of ways to better appreciate it.

We had our mid term meetings with the National Agency, I appreciated how open the facilitatressess were to listen to our feedback and co-create our time together taking our needs into acount. It was good to have this time to reflect on how this project has been and what we wish to create.

Something else that happened was lots of sanuna, it is wonderful that this is still possible during this covid times, it is so good for the body especially during these cold months, I highly reccomend it.

Some hours ago I was waiting for the tram to come back to where I live, it was very windy and quite cold so I went in the little shelter to wait, there was an old man standing, I said hello, checked it was the right station, it was. It had been a really nice day, I put my headphones and start dancing a litte while eating a sweet bread I had bought before, I was enjoying. Suddenly I catch some odd movement with my eye and I turn around to see the old man masturbating beside me. I made a surprised sound to which he smiled and walked away.

I was angry and went after him but then I had nothing to say, also we probably don’t speak the same lenguage, and also I don’t want to speak with him. I wanted him to turn and look me in the eye. He didn’t. What is the disease here? Is it using someone, a living being, as if it was a thing? He was doing something with me without me being aware or consenting to it and this is abuse. It was coming from a place of hurt and shame.

Afterwards I felt I didn’t want to give any more energy, I thought of not telling my kin who asked me how my day had gone, and then I thought that is not fair, that is also a story to dismantle that I have to only share nice things and not burden you with my cassual harassement experience because it is going to be uncomfortable to hear.

Thank you for your attention, I’ll come back next month with more stories, stay safe and enjoy.

Hiszpania, España i po Hiszpanii.

Mój czas w Hiszpanii, w ramach projektu Europejskiego Korpusu Solidarności, po niespełna pięciu miesiącach, doszedł końca. Te słowa piszę już w zupełnie innym miejscu, nie tylko geograficznie, lecz także mentalnie. Bo wiele się we mnie zmieniło w trakcie tego projektu i mogę to zauważyć dopiero po powrocie, z dala od Hiszpanii. To moje kilka słów o tych zmianach i projekcie, takie szczere słowa wypływające z trzewi:

Gdy jechałem do Hiszpanii – a trwało to 36 godzin ponieważ nie chciałem kaleczyć świata śladem węglowym, który po sobie pozostawiamy podróżując samolotem, więc wybrałem busa – piętrzyły się w głowie od czasu do czasu wątpliwości. Większość z nich nie były poważnymi, a raczej śmiesznymi wątpliwościami, np. „czy jak będę ubierał się na różne spotkania towarzyskie i będę nonstop zakładał te same rzeczy, to czy ludzie uznają mnie za nudnego?”. Tu wypada mnie samego wziąć na sekundkę w obronę. Jechałem na 11 miesięcy. Więc naturalnie musiałem zabrać ubrania ciepłe – na zimę, średnie coś – na wiosnę i jakieś cieniutkie rzeczy – na lato. No i oczywiste było to, że trzeba mieć ubrania do pracy i do tańca! Ostatecznie zabrałem ze sobą dwie wielkie walizki i podopychałem końcówki do plecaka. To jest pierwsza wielka zmiana. Po pierwsze przewartościowanie i redefinicja słowa „mało” i „nudny”. A innymi słowy: JAKIE TO GŁUPIE, ŻE SPAKOWAŁEM TYLE RZECZY, ŻE NIE, NIE, NIGDY WIĘCEJ!

Wróćmy jednak do mojej najpoważniejszej wątpliwości. Wyjeżdżam na 11 miesięcy i będę nie tyle pracował, ale przede wszystkim żył z ludźmi, których nie poznałem wcześniej. Oczywiście miałem kontakt na skype z Kat i Rekhą, z dwiema kobietami, które prowadziły wioskę, do której właśnie jechałem. Jednak ciężko nazwać te dwa półgodzinne spotkania poznaniem ich. I wiedziałem, że będzie też trzecia wolontariuszka, z którą akurat nie miałem żadnego kontaktu. No ale co? Życie mi daje taką okazję, to czemu by nie spróbować! I muszę szczerze przyznać, że nie miałem idealnych relacji z założycielkami farmy. Nie zrozumcie mnie źle – nie było takiej sytuacji, żebyśmy się nie lubiły, że każdego dnia idziemy ze sobą na noże i jest jakaś draka. Nie, nic z tych rzeczy. Jednak tak samo ciężko, by mówić o wielkiej zażyłości. Po prostu byliśmy dla siebie neutralne. Rzecz jasna, gdy ja potrzebowałem jakiejś opieki czy pomocy, to dziewczyny mi ją dawały. Podobnie ja, gdy one o coś prosiły, chętnie służyłem swoimi rękami czy słowami do pomocy. To też jest jeden z powodów, dla których projekt zakańczam po okresie pięciu, a nie jedenastu miesięcy, jak pierwotnie wszyscy zakładaliśmy. Jeśli czytasz to i zastanawiasz się nad wolontariatem dla siebie i przypadkiem też podzielasz moją wątpliwość, czy dasz radę żyć przez długi czas z nieznajomymi osobami, chętnie bym Ci powiedział, że nikt nie wie czy dasz. Ja sam nie wiedziałem. Ale warto sprawdzić! To przecież bardzo ekscytujące, rzucić się w niepoznane. 

Poza tym ludzie, którzy pracują w fundacji Medeina (czyli fundacji, która pośredniczy między wolontariuszami/-kami a organizacją przyjmującą [w tym przypadku Kurkum Farm]) i którzy byli odpowiedzialni za różne formalności związane z moim wyjazdem, okazali wielką pomoc, zrozumienie i do niczego nie namawiali. Byli wsparciem w trudnych, jakby nie patrzeć, chwilach. Rozstanie się, pomimo różnych trudności takich, jak znalezienie następnych wolontariuszy, nastąpiło w spokojnej i ugodowej atmosferze. Zatem nie ma się czego obawiać: gdy coś niefortunnego się wydarzy, zawsze można to przegadać, coś wykombinować i zawsze warto mieć z tyłu głowy, że poza realizacją projektu, wolontariat ma być dla Ciebie miłą przygodą i przestrzenią do nauki radzenia sobie z przeciwnościami losu. 

Zatem już wiecie, dlaczego wracam nieco wcześniej, niż to było planowane. A jak się czuję ze swoim udziałem w projekcie po jego ukończeniu, z perspektywy czasu? Naprawdę bardzo przyjemnie. Dowiedziałem się wiele o sobie: że jest dużo we mnie potencjału i energii twórczych, których nie potrafię rozwinąć, bo się czegoś boję. Choć przez całe życie strach i obawy w różnych chwilach mi towarzyszyły, nigdy nie byłem tak pewny co do ich istnienia. I ta pewność pomogła, jak sądzę, podjąć pewne kroki, by żyć lepiej, wolniej i z większą satysfakcją. 

Czas, który płynął pięć miesięcy nieopodal miasteczka Cretas był nierzadko piękny, bo miałem dużo przestrzeni na powolną kontemplację i radość ze wszystkiego dookoła. Widok gór, pól, drzew i śpiew ptaków. To są takie rzeczy, które niektórzy nazwaliby oklepanymi i oczywistymi. I do pewnego stopnia ja też tak myślę, a jednak nie mogę nie wspomnieć o swoim zachwycie nad cudownymi krajobrazami i spokoju naturki. To jest piękne po prostu, niezależnie od tego,kto i jak często to mówi. 

Oprócz dowiadywania się różnych rzeczy o sobie, wyrobiłem sobie różne umiejętności, próbowałem wielu rzeczy po raz pierwszy. Np. kopałem doły, w których później sadziłem drzewa. Wspinałem się po drzewach, by poprzycinać połamane gałęzie. Z malutkich nasionek wychodowałem wielkie i niewielkie rośliny, patrzyłem na każde stadium ich rozwoju (no może nie każde, na niektóre warzywa i owoce trzeba by poczekać jeszcze z miesiąc/dwa)! Przerzucałem barani kompost, który potem kładłem w ogród. Korzystałem z różnych rodzajów pił do drewna, co mnie cieszy, bo zawsze lubiłem stolarkę, ale byłem raz, że trochę wystraszony, by na własną rękę się tykać maszyn, bo zepsuje, bo sam sobie krzywdę zrobię itp. A teraz mam obycie z każdym narzędziem do drewna, które potrafię wymienić. Byłem także w profesjonalnym tartaku i z wielkich bal drewna wycinałem słupy, kolumny i deski. Kładłem podłogę w kuchni i lepiłem ściany z gliny. Długo by wymieniać. To, co nie jest umiejętnością samą w sobie, ale czego się nauczyłem w trakcie uczenia się umiejętności to pewnego rodzaju pewność, że przy zachowaniu spokoju,nic nie jest tak trudne, jak się wydaję. Oraz, że zawsze coś idzie nie tak, jakbyśmy chcieli. I to należy przyjąć a nie się pieklić. Ta pewność siebie dużo mi dała, liczę że da jeszcze dużo więcej, że tak jak rośliny, będzie teraz we mnie kwitła. 

Pozdrawiam Was, Dominik z Hiszpanii. Właściwie to teraz z Islandii, ale to już inna opowieść 😉

#EUSolidarityCorps #FundacjaMedeina


Hey there, Maria here, volunteering in Dandellion foundation democratic forest preschool and school, now have been here 5 months.

Last month was quite eventful after the endless quarentine I endured, finally got out of the house and joined school only two weeks before the holidays. During this time also had the opportunity to partake in an online trainig by Bullerbyn democratic school, it was very enriching, we talked among all the volunteers in Poland who are in alternative schools, exchanged thoughts about our experience and watched some videos about other democratic schools around the world, it gave me more drive to visit other schools, I hope to find opportunities to do so this year.

Those last weeks in school were winter wonderlandlike, snow everywhere, I slided with a slade in the snow for the first time, it was fun, we made bird feeders with the children using the carton of the toilet paper covered in pig fat that served as glue for different seeds, then we hung them all over the place, the birds had eaten them all by the time we came back from hollydays this week.

Happy solstice everyone! we made it, now the sun will come back and I don’t know about you but for me this is very encouraging, around this time we made a talent show with the children, they shared their dances, songs and melodies with all the school, it was nice to gather both preschoolers and schoolers, as well as all the tutors for this moment, it happened on the last day before the break.

During the break I enjoyed finally exploring the city and its inhabitants, met wonderful people and celebrated the arrival of the new year.

Two of my roommates left our flat, they moved closer to the city center (our flat is an hour away so especially inconvenient for them volunteering downtown) and now we are just two here, it is spacious.

Before the break I also had the opportunity to look at the trash we produce with the school children, we found mainly aluminum, plastic and organic matter. The intention was to spark curiosity about where do the things we consume come from and where will they go after we are done with them, they were surprised to realize that it all comes from the Earth and will go back to the Earth afterwards. We watched a video about the life of a balloon and thought of ways to reduce and reuse our plastic and aluminum, since organic things we are already composting. They realized how it demands less energy and resources if we choose the food that comes from around rather than buying bananas from Peru.

Also, we played some trust games, pairing up, one person leaded the other, who had their eyes closed, and then we switched. It was fun and hopefully we learned about trust and feeling safe and caring for each other.

This month I will be joining more online gatherings from Bullerbyn school and the mid volunteering training. Time has flown by.

Wish you a kind winter and will be back next month to share some about my beggining of year, so far it feels promising, with beautiful snow, people, good health and not so cold.

Until then, be well.



Hey there, Maria here. Volunteering in Fundacja Dmuchawiec’ forest preschool and school in Lodz, Poland.

Four months here already. This last one has definitely been surprising, uneventful and eventful at the same time.

Last time I wrote was already on rest because of sciatic pain, spent 10 days home in constant pain and pretty much just laying down, the wonderful thing about constant pain is how grateful I am when its gone, so, if you are reading this and are not in pain, take a second to feel happy about it.

Those days although uncomfortable, allowed me to have plenty of time to finish my personal project that I had been working on since the beggining of the year, maybe I’ll share it on the next month’s post, it’s not public yet, it’s a permaculture design of the school’s land. This was a rich learning experience and it felt good to ground it with a project to share with and apply in the school.

After that 10 day retreat, I came back one day and got to play with the preschoolers, I tought them the “chef d’orchestre” game: the players make a cirle and one leaves the circle and hides somewhere, in the meantime the circle picks a leader who starts doing repetitive movements, everyone follows. The hiding person comes back and places him/herself in the middle, his/her task is to discover who is leading (for ages 3-6). We had fun.

Came home and was contacted to be let known that I was now a covid contact case so I stayed home another 10 days, right after they were over, my roommate tested positive for covid so another 17 days. Right now 8 to go.

It has been an opportunity to reconnect with practices I had not had time to do in a while, these days time is all I have and my perception of it during this prolongued home stay was interesting to say the least. Sometimes an hour feels like 5 minutes and then 5 minutes like an hour. You know what I am talking about we all quarentined together last year.

One very exciting thing which happened was snow! I had not seen it for a few years and it always makes me smile, also, it changed my view which, when you can’t move and have the one and only view day after day, when something changes, its a blessing.

Practices that helped me during these uncertain, odd times were moving around, dancing, stretching, etc. writting and drawing, talking to near (my roommates) and far people, breathing, obviously, thinking of 3 things I’m grateful for as I wake up – I had some resistance but it works – and disrupting patterns, just for fun, like, brushing my teeth with the other hand, etc. Maybe they may help you too if you are reading this and find yourself in a simmilar situation.

In the comming days my roommate’s quarentine will be over, I look forward to their stories and to going out myself relatively soon. I think anything will be exciting after this, going for a long walk, seeing anyone outside my house, taking a tram! going to the center, going to school, so, exciting times are near, I’ll tell you more about them next month, until then, safe eclipsing and happy new year.

Kurkum Farm, czyli jak żyje się w eko-wiosce

Na zamku w Valderrobres

Hejo, tu Kinga!

Kilka tygodni temu rozpoczęła się moja przygoda z projektem w ramach Europejskiego Korpusu Solidarności i patrząc na kalendarz ciężko uwierzyć, jak szybko minął mi ten czas. Zastanawiam się czy to przez dni wypełnione pracą, czy wręcz przeciwnie – intensywne wykorzystywanie wolnych weekendów sprawia, że dni pędzą jak szalone 😀

A czym właściwie zajmujemy się na naszej eko-farmie? Do tej pory miałam okazję rozwinąć swoje: umiejętności manualno-budownicze podczas budowania drewnianego domu, koordynację ruchową podczas zbierania migdałów oraz dedukcyjno-ogrodnicze zastanawiając się, która roślina jest zbędnym chwastem, a która zaskakuje leczniczymi właściwościami 😀 Co najważniejsze, w pracy oprócz innych wolontariuszy (w moim przypadku dwóch osób z Rumunii) towarzyszą (i oczywiście wspierają troskliwym spojrzeniem) zwierzaki żyjące na farmie, czyli dwa koty: Mango i Willis oraz niesamowicie towarzyska Tara.

Pomocnik Mango

Mam też oczywiście sporo dni wolnych, które wykorzystuję odkrywając bliższą i dalszą okolicę. Do tej pory udało mi się zwiedzić dwa pobliskie, niesamowicie klimatyczne miasteczka/wsie, czyli Cretas oraz Valderrobres, w których życie toczy się spokojnym rytmem, przerywanym popołudniową sjestą, do której musiałam się przyzwyczaić (tak, sklepy też mogą być wtedy zamknięte 😀 ). Oprócz tego udało mi się zorganizować dwie wycieczki rowerowe w piękne miejsca, czyli Toll de Vidre i Parc Natural dels Ports znajdujące się w już w innym regionie, czyli pobliskiej Katalonii. Piękne widoki towarzyszyły mi niemal przez całą wycieczkę, więc miałam okazję podziwiać majestatyczne góry, równe rzędy plantacji drzew oliwnych czy roślinność tak bardzo różniącą się od tej znanej mi z Polski.

2 miesiące w Cretas


Jestem Kinga i właśnie zamieszkałam na eko-farmie znajdującej się w małej wiosce Cretas położonej w Aragonii (Hiszpania). Kim jestem i jak to się stało, że tu trafiłam?

Kilka miesięcy temu, dostrzegając widmo zbliżającego się (dość) beztroskiego okresu studiów, zaczęłam zadawać sobie jakże typowe dla tego czasu pytanie ,,co dalej?”. Perspektywa stałej pracy i zamieszkania w jednym miejscu nie wydawała mi się zbyt atrakcyjna, a wręcz przeciwnie – wydawało mi się to ostatnią decyzją, jaką chciałabym podjąć. Przede mną 2-miesięczny projekt w Hiszpanii, a potem… zobaczymy!

Pochodzę z małej miejscowości na podkarpaciu i dziwnym zrządzeniem losu na studia trafiłam nie tylko na Uniwersytet Rzeszowski, ale także – Śląski. Skończyłam dwa bardzo rozbieżne od siebie kierunki, czyli biologię oraz pedagogikę specjalną. Choć na pierwszy rzut oka totalnie do siebie nie pasują to ja widzę w nich sens 😀 Związane są z moim charakterem i priorytetami, czyli działaniem na rzecz planety, ludzi i zwierząt. Uwielbiam podróżować – doceniać zarówno piękno natury, jak i zwiedzać miasta podziwiając ich architekturę. Interesuję się też zdrowym odżywianiem, psychologią i staram się żyć w duchu minimalizmu i less waste.

Lata wolontariatu pomogły mi rozwinąć samą siebie i pomóc innym za co niezwykle cenię ten czas. Lubię także pisać i robić zdjęcia, więc możecie spodziewać się relacji z mojej przygody!

5 miesięcy na Eko Farmie

życie na farmie


Mam na imię Karolina. Opowiem Wam jak to jest spędzić 5 miesięcy w Hiszpanii na Eko Farmie.

W lutym zamieszkałam nieopodal miejscowości Cretas w prowincji Aragón. Wtedy jeszcze nie wiedziałam co mnie czeka i że to będzie 5 najbardziej intensywnych miesięcy w moim życiu.

Kurkum Farm (nasza oaza) to miejsce jedyne w swoim rodzaju. Tętniące życiem i energią. Jako wolontariusze przyjechaliśmy by pomóc w codziennych pracach związanych z ogrodnictwem, budownictwem i ogólnym porządkiem , mając przy tym okazję uczyć się na temat permakultury, ayurwedy i codziennych wyzwań związanych z sustainable life.

Aragón to region Hiszpanii pełny gajów oliwnych. Bardzo charakterystyczne tam są tzw. po hiszpańsku “bancales”, czyli utworzone przed wieloma laty kamienne ściany, które formują na zboczach gór jakby schody (zazwyczaj mają wysokość około 2 metrów. Taka technika była stosowana ze względu na górzyste ukształtowanie terenu i jako naturalny system nawadniający.

Cała okolica pełna jest drzew oliwnych i migdałowców co tworzy niesamowite krajobrazy w połączeniu z średniowiecznymi miasteczkami na szczytach wzgórz.


Żyjąc na farmie najważniejsze jest bycie elastycznym. Pora roku i pogoda wyznaczają rytm pracy, więc strategicznym punktem wyjścia w każdym tygodniu była organizacja naszych tygodniowych zadań dostosowana do warunków atmosferycznych.


Na początku projektu zaczęliśmy od sadzenia drzew , przygotowywania ziemi pod nasz ogród. W lutym w Hiszpanii jest dość chłodno , co sprzyjało nam w cięższych zadaniach fizycznych. Zasadziliśmy 15 drzewek owocowych! 🌳


Na wiosnę przyszedł czas na ogród. Spulchnianie ziemi, wybieranie chwastów, nawożenie kompostem od owieczek (naturalny nawóz z owczej kupy 🙆) i zabezpieczanie przed słońcem czyli okrywanie ziemi słomą.

W tym samym okresie sprzątaliśmy teren z gałęzi, które w zimie nie wytrzymały ciężaru śniegu. Budowaliśmy z nich płoty tworząc przy tym idealne schronienie dla wielu insektów.

Nauczyliśmy się także jak dbać o drzewa oliwne, obcinając nadłamane gałęzie po zimie i łamiąc malutkie nowe gałązki. Te czynności zapewniają drzewu prawidłowy i zdrowy rozwój oraz większe zbiory oliwek jesienią.


Sianie. Sadzenie. Podlewanie. Te czynności powtarzaliśmy codziennie przez cały miesiąc. Uczyliśmy się nazw nowych roślin, poznając ich właściwości , co dostarczają do organizmu, a także czego potrzebują by zakiełkować a potem pięknie urosnąć w naszym ogrodzie.


I zrobiło się gorąco. Roślinki w ogrodzie rosły prężnie, a my zajęliśmy się budowaniem ścian z gliny! Wspaniale było budować z naturalnych materiałów. Wystarczy glina , piasek, słoma i woda! Budowaliśmy ściany przyszłej łazienki oraz dodatkową ścianę w kuchni.


Czerwiec minął w mgnieniu oka. Bardzo dużo się działo: kończyliśmy nasze prace budowlane 😃, pomagaliśmy w organizacji obozu dla dzieciaków z okolicy, gotowaliśmy im posiłki -> 30 osób 🙆. Wiele że składników naszych posiłków to były warzywka zebrane z ogrodu.

Nocne występy na obozie


Poza codziennymi obowiązkami, znalazł się też czas na nasze pasje i zainteresowania. Kurkum Farm to też miejsce spotkań wielu wspaniałych, bardzo ciekawych ludzi którzy żyją w okolicy. Wspólnie urządzaliśmy wieczorne jam session przy ognisku, tańczyliśmy, śpiewaliśmy, organizowaliśmy warsztaty acroyogi.

Będąc w Hiszpanii poznałam wiele niesamowitych osób, nawiązując przyjaźnie 🥰. Dołączyłam również do zespołu z którym stworzyliśmy nasze własne piosenki i zagraliśmy koncert w gronie znajomych.


W trakcie projektu znalazł się też czas na zwiedzanie.

Byłam w Barcelonie przechadzając się szlakiem architektury Gaudiego.

Odwiedziłam stolicę Hiszpanii -Madryt.

Zrobiłam także 3 dniowy trekking z plecakiem, by wspiąć się na najwyższy szczyt w regionie. Szczyt nie byle jaki bo nosi moje imię Caro ! ☺️


Wyjazd na projekt, to było dla mnie niesamowite doświadczenie pełne niesamowitych wydarzeń, cudownych ludzi, odkrywania własnych granic i możliwości.

Czas wyjątkowy, pełen emocji, poznawania siebie samej. To miejsce zmieniło mnie bardzo i jestem wdzięczna za to bogate doświadczenie w moim życiu.

Każde doświadczenie nas czegoś uczy. Więc gdyby ktoś mnie spytał czy warto ?


Pozdrawiam, Karolina

Projekt fundacja Medeina

Współfinansowany przez Europejski Korpus Solidarności

 Cześć, z tej strony Dominika!  Znacie to uczucie, gdy postanawiacie przeżyć przygodę życia wbrew przeciwnościom losu? Ja znam i chciałabym się z Wami ów przygodą podzielić.

Mianowicie na okres wakacji 2020 zdecydowałam się wyjechać do Włoch, na wolontariat, z Europejskiego Korpusu Solidarności. Uczestniczyłam w krótkoterminowy projekcie “Europe for Solidarity”, którego  głównym celem była promocja europejskiej solidarności poprzez wzmacnianie spójności społeczności Nursji. Nasze działania były o tyle ważne, bo odnosiły się do mieszkańców miejscowości, w której doszło do trzęsienia ziemi w 2016 roku. I wiecie, bez cienia przesady stwierdzam, że był to czas niezwykle piękny, pełen samorozwoju, jak i solidarności z drugim człowiekiem. 

Przed przyjazdem na wolontariat nie miałam wielkich oczekiwań wobec organizacji przyjmującej – KORA Associazione – jak i wobec samego projektu – Europe for Solidarity. Po prostu posłuchałam swojej intuicji, która po raz kolejny mnie nie zawiodła, pozwalając przeżyć niesamowitą przygodę.

W związku ze światową sytuacją epidemiologiczną na świecie, pierwsze dwa tygodnie wolontariatu spędziliśmy na edukacyjnej farmie La Buona Terra wraz z innymi wolontariuszami organizacji KORA. Żyjąc razem, wspólnie gotując posiłki, piekąc chleb, zbierając lawendę, ucząc się tworzyć wideo, i wiele innych. Nawiązaliśmy silne więzi, wzajemnie się inspirując oraz wspierając. Poza tym uczestniczyliśmy w zajęciach z edukacji nieformalnej, co w następstwie pozwoliło nam na przygotowanie warsztatów dla mieszkańców Nursji. Ponadto był to także dla mnie intensywny czas powrotu do nauki języka włoskiego.

Gdy dwa, magiczne tygodnie nad jeziorem Trasimeno dobiegły końca, ruszyliśmy do Nursji, na południu regionu Umbria. Miasteczko położone w parku narodowym Monte Sibilini zauroczyło mnie od pierwszego wejrzenia, zaś skala zniszczeń spowodowanych przez trzęsienie ziemi w 2016 roku dała motywację do działania. 

Już drugiego dnia po przyjeździe zaczęliśmy naszą pracę. Odwiedziliśmy Monello, przedszkole, w którym udzielaliśmy się w dwóch grupach wiekowych (3-5 oraz 6-10). Co więcej zapoznaliśmy się z grupą osób niepełnosprawnych, z którymi także mieliśmy przyjemność współpracować. Ponadto zorganizowaliśmy plan działania w social mediach, jak i zajęć pozalekcyjnych dla dzieci, tj. warsztaty języka angielskiego. 

Następne tygodnie upływały w podobnym rytmie – każdy z wolontariuszy pracował rano oraz po południu. Poza tym pomagaliśmy w organizacji wydarzeń kulturalnych – Estate Nursina 2020 – podczas których odpowiedzialna byłam za relacje fotograficzne. 

A jako że nie samą pracą człowiek żyje, wiele czasu spędzaliśmy na integrowaniu się w grupie, organizując poniedziałkowe wieczory z pizzą, wypady w góry, czy imprezy w stylu karaoke. Co więcej w wolne weekendy wspólnie poznawaliśmy najpiękniejsze zakamarki regionu, tj. Perugia, Asyż, Spoleto czy jezioro Fiastra.

Udział w projekcie był dla mnie niezapomnianą lekcją życia, za którą jestem bardzo wdzięczna. 

Przede wszystkim mieszkając w kontenerze, wybudowanym pierwotnie dla osób poszkodowanych przez trzęsienie ziemi, a także mając codzienny kontakt z ofiarami tego zdarzenia, uświadomiłam sobie o najważniejszych wartościach w życiu. Przestałam przejmować się mało istotnymi problemami doczesnymi, kładąc nacisk na kolekcjonowanie wspomnień oraz doświadczeń, a nie rzeczy materialnych. 

Współpraca z osobami niepełnosprawnymi bardzo pobudziła mnie emocjonalnie. Przypomniała, jak mały gest, serdeczność wobec drugiej osoby jest ważnym elementem współistnienia w społeczeństwie. Jednym uśmiechem czy słowem możemy zdziałać cuda, a niestety we współczesnym, zabieganym świecie szybko zapominamy o ludzkiej życzliwości.

Poza tym obserwacja opiekunek grupy osób niepełnosprawnych zmotywowała mnie do pracy nad swoją cierpliwością i empatią.

Po raz kolejny okazało się, że mowa ciała może dużo więcej powiedzieć niż słowa, szczególnie podczas aktywności z dziećmi. Uważam, że praca z Nimi jest bardzo ważnym doświadczeniem, bo odblokowuje w nas, dorosłych pewne mechanizmy funkcjonowania w społeczeństwie. Bawiąc się z dziećmi, obserwując je, sami możemy znów poczuć się jak kilkulatki, które nie wstydzą się zadawać pytań (nawet z pozoru banalnych), bycia spontanicznymi i ciekawymi drugiego człowieka. Poza tym uświadamia, iż najłatwiejsze rozwiązania potrafią być najlepszymi. 

Zyskałam również niezwykle cenne doświadczenie zyskałam również w dziedzinie fotografii. Chciałabym w przyszłości przekłuć moją pasję na pracę, dlatego możliwość pracy podczas wydarzeń kulturalnych pozwoliła mi na podszkolenie warsztatu i poszerzeniu swojego portfolio. 

Nie mogłabym pominąć lekcji tolerancji oraz solidarności zaczerpniętej z możliwości mieszkania, pracowania, a także spędzania wolnego czasu w międzynarodowym towarzystwie. Każda osoba z naszej czternastki była tolerancyjna i otwarta na świat. Od każdej z nich mogłam się wiele nauczyć, zainspirować na przyszłość i znów mocno uwierzyć w ideę solidarności. 

Myślę, że wszystko w życiu dzieje się po coś. Nawet jeśli plany biorą w łeb i wydaje się, że wszystko sprzysięgło się przeciwko nam, warto uwierzyć, że za kolejnym zakrętem czeka nas coś niesamowitego. Dlatego gdy koronawirus zatrząsnął moim światem, spokojnie postanowiłam poczekać na dobry moment. I jestem wdzięczna za udział w projekcie, który był dla mnie przepiękną przygodą oraz źródłem wiedzy. Tym bardziej się cieszę, że miał on miejsce we Włoszech, w kraju, który uwielbiam nie tylko za jedzenie, ale i kulturę, mentalność, historię oraz język. Grazie mille!